നീയെന്ന സ്വപ്നം
എനിയ്ക്ക് നഷ്ടമാകുന്നിടത്ത്
ഞാനെന്ന സത്യം അവസാനിക്കും.....

നോവ്

തെളിഞ്ഞ നീലാകാശം നോക്കിക്കിടക്കാനാ എനിയ്ക്ക് കൊതി...
നിനക്ക് മാനം കറുക്കുന്നതും...
മഴത്തുളളികൾ ഭൂമിയെ കുത്തി നോവിക്കുന്നുവെന്ന് ഞാൻ പറയുമ്പോൾ നീ തിരുത്തും,
മഴ ഭൂമിയെ പ്രണയപാരവശ്യത്താൽ ഇറുകെ പുണരുന്നതാണെന്ന്...
നീ പെയ്തിറങ്ങാറുളള പകലുകളാണ് എന്റേത്,
ഇരുളിലെ കൊട്ടിക്കയറലുകളാണ് നിനക്കു പ്രിയം....
നീ നുളളിയെടുത്ത കാക്കപ്പുളളി തിണർത്തു തിണർത്തു വരുന്നുണ്ട്,
ഞാൻ തണുപ്പിനെ പുണരുന്നതറിയാതെ.....

ലഹരി

തണുത്ത ലഹരി അവന്റെയുള്ളിനെപ്പൊള്ളിച്ച് താഴേയ്ക്കിറങ്ങുമ്പോൾ
അവൾക്കും പൊള്ളുന്നുണ്ടായിരുന്നു....
ഐസ് പേടകത്തിലെ പൊള്ളൽ....
കീറിമുറിക്കപ്പെടാനായുള്ള കാത്തിരിപ്പിന്റെ പൊള്ളൽ...
എന്തിനായി.....???
അവനെ കടലോളം പ്രണയിച്ചതിനോ...??
അവന്റെ അംശത്തെ നിധിയായി ഉള്ളിൽ ചുമന്നതിനോ...??
സ്വയം വേദനിച്ചും നിർവൃതിയോടൊരു മണിക്കുഞ്ഞിനെയവനു നൽകിയതിനോ...??
എനിയ്ക്കറിയില്ലവളെ.....
ഒരു യാത്രയ്ക്കിടയിൽ എന്തോ തകർന്നടിയുന്ന ഒച്ചയും ദീനരോദനവും കേട്ട് ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞതാ....
മുക്കിൽ നിന്നുമൊഴുകുന്ന ചോരയാലാ ഓമന മുഖം നനച്ച്
അവളെനിക്കു നേരെ പായിച്ച ആ ദയനീയ നോട്ടം.....
ഒന്നുമറിയാത്തവനെപ്പോലെ എതിർദിശയിലേയ്ക്ക് നടന്ന്
ആരിൽനിന്നോ കുഞ്ഞിനെ വാങ്ങുന്ന അവൻ....
പ്രജ്ഞയറ്റ് അവൾ നിലത്തേയ്ക്കൂർന്ന് വീണപ്പോഴും
പാൽമണം മാറാത്ത തൊണ്ണ് കാട്ടി പുഞ്ചിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞ്....
ദൃഷ്ടിയിൽ നിന്നും മായുന്നില്ലൊന്നും....
മറക്കാനാവുന്നില്ലൊന്നും.....
തടയാനാവുന്നില്ല....
എനിയ്ക്കും പൊള്ളുന്നു.....
എന്റെ കണ്ണീരിന്റെ പൊള്ളൽ......