ഇന്നും അണമുറിയാത്ത മഴ ആയിരുന്നു...... പണ്ട് മുതലേ അങ്ങനെ തന്നെ ആണ് ....
എന്റെ മനസ്സില് കാര്മേഘം ഉരുണ്ടു കൂടുമ്പോള് മുതല് പുറത്തു മഴ പെയ്തു
തുടങ്ങും...... കുട്ടിക്കാലത്ത് ഇറയത്തെ ചവിട്ടു പടിയില്, ചാറി തുടങ്ങുന്ന
മഴയിലേക്ക് മുഖം കാട്ടി ഇരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു... പെയ്യാന് തുടങ്ങുന്ന
എന്റെ കണ്ണുകളെ ഒളിപ്പിക്കുവാന് .....
ശക്തി കൂട്ടുന്ന മഴയോടൊപ്പം എന്റെ
കാര്മേഘങ്ങള് പെയ്തൊലിക്കും....
കുസൃതിക്കുട്ടിയെന്നു പറഞ്ഞു എന്നെ
തൂക്കിയെടുത്തു ശാസിക്കുന്ന, എന്റെ മുടിയിലെ വെള്ളതുള്ളികളെ
ഒപ്പിയെടുക്കുന്ന, ചില മുഖങ്ങളെ ഞാന് അന്നും സ്വപ്നം
കാണാറുണ്ടായിരുന്നു.... ഒടുവില് മഴ ശമിക്കുമ്പോള് സ്വയം
മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് ആരും കാണാതെ നടന്നു നീങ്ങാറുണ്ടായിരുന്നു ഞാന്
....... കാലം ശരീരത്തില് മാറ്റങ്ങള് വരുത്തിയപ്പോള് ഇറയത്തെ ചവിട്ടു
പടി എനിക്ക് അന്യമായി.... പിന്നെ മഴയുടെ മടിയില് ഞാന് അഭയം
കണ്ടെത്തിയിരുന്നത് എന്റെ മുറിയുടെ ജാലകപ്പടിയില് ഇരുന്നാണ്.... എന്തില്
നിന്നൊക്കെയോ ഓടിയൊളിക്കുവാന് ഞാന് എപ്പോഴും ഇരുട്ടിനെ അഭയം
പ്രാപിച്ചിരുന്നു..... ഇരുട്ടിലിരുന്നു മെല്ലെ മഴയെ ജനലഴികളിലൂടെ
എത്തിപ്പിടിക്കുവാന് എന്ത് രസമാണ് എന്നറിയോ .....?? എന്റെ ദുഖങ്ങളും
സ്വപ്നങ്ങളും സന്തോഷങ്ങളും മഴ ഒരു പോലെ സ്വീകരിച്ചിരുന്നു.....
ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് കാലെടുത്തു വൈക്കുമ്പോഴും മഴ തകര്ത്തു
പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ഉള്ളിലെ ചൂടിനെ മുഴുവന് ആവാഹിക്കാന് എന്ന
പോലെ.... അതോടെ ഒറ്റക്കിരിക്കുന്ന ജാലകപടിയും എനിക്കന്യമായി.... മഴ
നിര്ത്താതെ പെയ്തു തുടങ്ങുമ്പോള്, കയ്യാലക്കപ്പുറത്തെ ഇടവഴിയിലൂടെ
മഴവെള്ളം കുത്തിയൊലിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോള്, അതിലൂടെ തൊട്ടപ്പുറത്തെ കുളം
നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു മീനുകള് ഒഴുകി തുടങ്ങുമ്പോള്, പിന്നെ ഒരു ആരവമാണ്...
തോര്ത്ത് മുണ്ടിന്റെ രണ്ടറ്റവും കൂട്ടി പിടിച്ചു മീന് പിടിക്കുന്ന
കുട്ടികള്... വലിയ പെണ്ണായതോ അമ്മയായതോ ഒന്നും ഓര്ക്കാതെ കയ്യാലക്കലേക്ക്
കുതിക്കും... രണ്ടു ചുവടു വെച്ച് കഴിയുമ്പോള് ആരോ ചങ്ങലക്കിട്ടപോലെ
എന്റെ കാലടികള് നിശ്ചലമാകും... പലപ്പോഴും ആ ആരവങ്ങള്ക്കായി ഞാന് ഇന്നും
കാതോര്ക്കാറണ്ട് ....
കാലം എന്നില് നിന്നും മായ്ച്ചു കളഞ്ഞത് എന്റെ ആ കുട്ടിത്തത്തെയാണ് ..... ഒരു മഴവെള്ള പാച്ചില് കൊണ്ട് കുത്തിയൊലിച്ചു പോയത് എന്റെ ഒടുങ്ങാത്ത ആശകള് ആണ്.... എന്നിട്ടും ഞാന് ഇന്നും മഴയെ പ്രണയിക്കുന്നു.... മഴയ്ക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നു.....
