ജൂലായ് 14.

         ........ ട്രെയിനിന്റെ ഒച്ചയെക്കാൾ ഉച്ചത്തിൽ എന്റെ ഹൃദയം മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... സാധാരണ  നാട്ടിലേയ്ക്കുള്ള യാത്രകൾ ഏറെ സന്തോഷം നിറഞ്ഞവയാകാറാണ് പതിവെങ്കിൽ ഇത്തവണ കുർള ടെർമിനലിൽ നിന്നും കയറുമ്പോൾ തന്നെ ശ്വാസഗതി ക്രമം തെറ്റിയായിരുന്നു... വളരെ നിർണ്ണായകമായ തീരുമാനത്തിനുമേലുള്ള യാത്ര... ശരിയോ തെറ്റോ എന്ന് വേർതിരിക്കാനാവുന്നില്ല... ആ ഒന്നര ദിവസത്തെ യാത്രയിൽ പ്രാഥമിക കൃത്യങ്ങൾക്കല്ലാതെ മുകളിലെ ബർത്തിൽ നിന്നും താഴെയിറങ്ങുകയുണ്ടായില്ല.... കൈയിൽ കരുതിയ ഒരു കുപ്പി വെള്ളത്തിനുമപ്പുറം ഒന്നും കഴിക്കുകയുണ്ടായില്ല... ഒടുവിൽ ട്രെയിനിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി കാത്തുനിന്ന കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ എത്തി, എനിക്കു നേരെ നീട്ടിയ പൊതി കൈയിൽ വാങ്ങി, ഒരല്പം കഴിച്ചുവെന്ന് വരുത്തി, ഒരു ധൈര്യത്തിനെന്നവണ്ണം ആ കൈകളിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ച് പുറത്തേയ്ക്ക് നടന്നു....
...... ബന്ധുജനങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ ഞാനൊരനാഥയായി.... സനാഥയായിക്കൊണ്ട് ആ താലി എന്റെ കഴുത്തിൽ വീഴുമ്പോൾ ഒരു കണ്ണുനീർത്തുള്ളി ആ കൈത്തണ്ടയിലൂടെ ഉരുണ്ടുപോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... അന്ന് 1999 ജൂലായ് 14.....
..... ഇന്ന് അതേ ജൂലായ് 14.... നീണ്ട പതിനാല് വർഷങ്ങൾ.... ഞങ്ങൾക്ക് കൂട്ടായി കണ്ണനും അഭിയും.... എടുത്ത തീരുമാനം തെറ്റായിയെന്ന് ഒരു തവണ പോലും ഇന്നേവരെ ചിന്തിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല...
ഇന്ന് ഞങ്ങൾ പതിനാലാം വിവാഹവാർഷികം ആഘോഷിക്കുന്നു... ഈ പതിനാല് വർഷങ്ങൾ നീണ്ട യാത്രയിൽ ഞങ്ങൾക്ക് കടപ്പാടുള്ള ഒട്ടനവധി സുഹൃത്തുക്കളുണ്ട്... എല്ലാവർക്കും നന്ദി....